Goud wat er blinkt...
Finsters, zin in je leven - gesprekspraktijk en projecten
RSS Volgen Fan worden

Recente posts

Finsters wordt Fjoer!
Verslaafd aan de ander
Kennismakingsworkshop PRI op 23 november!
We zijn (meestal) bang voor wat al lang geweest is....
Onze Liefde

Categorieën

Actie!
Activiteiten
destructieve emoties
Ervaringsverhalen
Finsters in verbinding
In de etalage
In gesprek
Interessante vragen
Symbolen
Toeval
Zin in je leven

Archief

juni 2017
november 2016
september 2016
november 2015
september 2015
februari 2014
juli 2013
december 2012
oktober 2012
april 2012
maart 2012
januari 2012
december 2011
november 2011
oktober 2011
september 2011

Mogelijk gemaakt door

It Finsterbank

Goud wat er blinkt...

 
Vanmorgen kwam ik Alicia tegen. We hadden elkaar een poos niet gezien.  Ze was altijd een grijsmuisje geweest, maar nu was ze anders….
 
Een paar jaar geleden waren Alicia  en haar man fors opgelicht door Grote Boef. Aanvankelijk deed GB zich voor als een keurige financieel adviseur. Hij stond hen bij op het gebied van hypotheek-,  belasting-  en verzekeringsvragen. Zoveel verstand hadden ze daar tenslotte niet van en eigenlijk interesseerde het hen te weinig om het zelf goed uit te zoeken. Hij legde de dingen tenminste begrijpbaar uit. Na een enkele jaren gingen de gesprekken niet altijd meer over  zaken en ook de kaartjes die op de verjaardagen  van hen en de kinderen van GB’s kantoor kwamen, waren een gewaardeerd en vertrouwd gebaar geworden. Toen GB dan ook met alternatieven voor hun spaarbelegging kwam, hadden ze totaal geen argwaan. Alicia en haar man zouden net als GB’s andere klanten participeren in investeringen in de bouw van kantoorpanden en delen in de winst die de verhuur van deze objecten opleverde. Het had allemaal een bijzonder gunstig risicoprofiel, vertelde GB, ze zouden ook ieder moment hun investering terug kunnen vragen, want het betrof slechts een lening. Op proef investeerden zij een bedrag en warempel, het werkte: iedere maand kwam er keurig een aantal honderden euro’s retour op hun bankrekening. Ze investeerden meer en ze geloofden het allemaal. Uiteindelijk heeft GB hen ongeveer één derde van hun hele hebben en houden ontfutseld. Het is niet te achterhalen waar het geld gebleven is. Ze hoeven ook niet te verwachten dat  er ook maar één cent van retour komt.
 
‘Terugkijkend,’ zegt Alicia, ‘waren er natuurlijk details die niet klopten, de ene keer ging het over kantoorpanden, de volgende keer waren die in vakantiewoningen veranderd. Als  we daar naar vroegen, had GB een waterdicht antwoord. Op de een of andere manier deed wát hij zei er niet zo toe. Het was zijn uitstraling. Stevig, warm geïnteresseerd en  geruststellend... Hij voelde als het ware aan wat mijn man en ik nodig hadden, emotioneel gezien. Hij leek een sterke vaderlijke figuur, iets dat we beide nogal gemist hebben in ons leven. En het gekke is dat ik er van overtuigd ben dat Grote Boef ook echt geloofde dat hij dat was. Toen niemand er meer omheen kon dat zijn verhalen gebakken lucht waren, zijn werknemers  verzonnen of allang geleden ontslagen,  en dat zijn projecten nooit gebouwd werden, bleef hij bij hoog en laag volhouden dat hij het beste met zijn klanten voorhad en iedereen terug zou geven waar hij recht op had.'
 
‘Natuurlijk, we hebben onszelf voor de kop geslagen,’ zegt Alicia. ‘Hoe hebben we zo naïef kunnen zijn? Net zoals al die andere mensen, die verschenen op de tv, tot aan GB’s eigendochter aan toe…  Allemaal erin getuind! Het leverde spanningen op in onze relatie. Het was zelfs even de vraag of we in ons huis konden blijven, maar ,’ zegt ze en haar gezicht klaart op: ‘het is ons gelukt uit de boosheid te komen, uit het gevoel misbruikt en uitgewrongen te zijn. Grote Boef heeft ons zelfs iets belangrijks geleerd. Ik ben gaan beseffen dat we altijd spaarden voor later. Voor wat er dan aan grote dingen zou kunnengebeuren, voor wat we dán nodig zouden hebben. Ik deed dat al in mijnstudietijd. At pannenkoeken van meel en water om geld over te houden voor het huis dat ik ooit zou moeten kopen. Nu spaarden we voor studies die de kinderenmogelijk nooit zullen volgen. Of voor een pensioen dat 35 jaar verderop ligt. We ontzegden ons avondjes naar de film,  net iets minder spartaanse vakanties en die mooie jas, die zo goed stond toen ik hem paste in de winkel. Er was altijd wel een nee, niet nodig; pas op; doe niet! En nu waren we toch  in één klap zo veel geld kwijt… Na de aanvankelijke paniek merkten we echter dat het geen verschil maakte. Dat we gewoon konden blijven wonen, blijven eten en dat  er na een poosje, aan het eind van de maand weer iets te sparen overbleef. Maar waarvoor zouden we in vredesnaam zo hard nog sparen, als het geld zomaar kon verdampen en we er helemaal niks meer aan hadden? Voorzichtig begonnen we wél die dingen te doen die we onszelf  eerder niet gunden. En we leenden zelfs iets van de flair, de het-leven-is-van-ons- als-je-er-maar-in-gelooft- houding van Grote Boef toen we besloten onze droom waar te maken. We stelden ons leven niet meer uit tot later, maar gingen gewoon doen. Ik kom net van de drukker, heb een proefdruk in de tas van de catalogus van de expositie van onze foto’s die volgende maand geopend wordt!’
 

0 Reacties op Goud wat er blinkt...:

Comments RSS

Voeg een reactie toe:

Je naam:
E-mailadres: (vereist)
Website:
Reactie:
Maak je tekst groter, vetgedrukt, schuingedrukt en meer met HTML tags. Zo werkt het.
Post Comment
Website Builder
mogelijk gemaakt
door Vistaprint