Kerstmist
Finsters, zin in je leven - gesprekspraktijk en projecten
RSS Volgen Fan worden

Recente posts

Finsters wordt Fjoer!
Verslaafd aan de ander
Kennismakingsworkshop PRI op 23 november!
We zijn (meestal) bang voor wat al lang geweest is....
Onze Liefde

Categorieën

Actie!
Activiteiten
destructieve emoties
Ervaringsverhalen
Finsters in verbinding
In de etalage
In gesprek
Interessante vragen
Symbolen
Toeval
Zin in je leven

Archief

juni 2017
november 2016
september 2016
november 2015
september 2015
februari 2014
juli 2013
december 2012
oktober 2012
april 2012
maart 2012
januari 2012
december 2011
november 2011
oktober 2011
september 2011

Mogelijk gemaakt door

It Finsterbank

Kerstmist

Kerstviering op school van de kinderen. Hartstikke mooi en ontroerend, al was het maar omdat dat die ene stoere wachter, die meer bezig was met genieten van het publiek, dan met zijn tekst, er een van mij is.
De jongste groepen speelden het verhaal van Jozef en Maria en het kindeke Jezus in de stal. De oudere groepen vormden een koor en deden dappere dingen met youtube en powerpoint. Het lied Was mij van Marco Borsato's album Wit licht werd zo hard en doordringend afgespeeld, dat de tranen me ongewild in de ogen sprongen. Zelf zongen ze dat ieder kind, of het nou wit of geel of zwart is, een in een veilig gezin wil  leven en wil spelen. Tot slot sprak de hoofdmeester. Hij vertelde dat hij hoopte dat we hadden genoten en dat overgekomen was dat de school de link wil leggen tussen vroeger en de actualiteit, tussen de bijbel en de verre landen nu, waar kinderen vechten in oorlogen die de hunne niet zijn, waar ze moeten werken en waar misbruik is. Dat we die kinderen juist nu niet moeten vergeten. Natuurlijk, ik ben het helemaal met hem eens, maar ik merkte ook dat ik alweer een vochtige kerstmist in mijn ogen kreeg. Door deze woorden plaatste hij, ongetwijfeld onbedoeld, het leed, de zielige kindjes, veilig ver weg. In barbaarse landen waar moeders naar de stal worden verwezen en kinderen soldaat worden gemaakt. Hij ging voorbij aan het statistische feit dat er in diezelfde zaal van diezelfde school op datzelfde moment minstens ook een paar kinderen moesten zitten die geslagen, misbruikt en/of emotioneel mishandeld worden. En dat er in diezelfde zaal ouders, buren en dorpsgenoten zaten die wellicht wel wat vermoeden, maar er maar niks van zeggen, want stel nou dat ze het mis hebben... Zulke vermoedens bespreken met de ouders, de kinderen of desnoods hulpverleners, vergt veel meer moed, dan wat geld over maken op gironummer 555 (al hoeft het een het ander natuurlijk niet uit te sluiten!). Toch kan er veel lijden gestopt worden door dat wel te doen. Vaak zijn én de kinderen én de ouders die het betreft in een vreselijk isolement terechtgekomen en helpt het al enorm als ze hun ondraaglijke geheim kunnen delen.
 
Ik wens iedereen hele goede feestdagen en veel moed in het nieuwe jaar!

6 Reacties op Kerstmist:

Comments RSS
Inske on vrijdag 23 december 2011 8:46
Wat een mooie blog! De kerstviering gaf een dubbel gevoel. Trots en met veel plezier kijk je naar je eigen kids die het eerst spannend en dan vooral heel gaaf vinden voor zoveel mensen op te treden. Dan de reactie van mijn jongste zoon van 5 die zei dat hij bijna moest huilen omdat hij het zo zielig vindt voor die arme kindjes in arme landen. Het geeft je te denken. Maar bij het zien van die filmpjes ben ik extra dankbaar voor mijn leven en blij met de mensen om me heen. Mijn wijze vader heeft mij opgevoed met het motto: Verander de wereld, begin bij jezelf! Ik vind dit iets moois om door te geven. Hele fijne kerstdagen en een gelukkig 2012!
Reageren op een reactie
 
Greet on dinsdag 27 december 2011 11:03
Dank voor je lieve reactie, Inske! Er is gelukkig hartstikke veel om dankbaar voor te zijn in onze levens. En met jou wijze vader kan ik het niet anders dan eens zijn, maar dat wist je al. Het lukt mensen alleen niet altijd om consequent hun eigen motto's te leven. De kunst is dan om niet, zoals mensen nou eenmaal vaak doen,op te geven en te denken dat het allemaal tóch geen zin meer heeft, maar de draad zo snel mogelijk weer op te pakken. Ongedaan maken wat gebeurd is lukt vaak niet, maar excuses maken en zoeken naar een weg om zo goed mogelijk om te gaan met de aangerichte schade, gaat wel. Soms lukt dat niet alleen en dan is het fijn als er anderen zijn die je zien worstelen en een hand toesteken... Ik hoop dat we allemaal in het nieuwe jaar elkaar die hand blijven reiken en ook dat we die aan durven nemen als hij ons geboden wordt.


jacob de wit on maandag 26 december 2011 17:45
Blijft een moeilijk verhaal, omdat zelfs artsen hun kleine kinderen onder de koude douche zetten bij wijze van straf of liever nog de zorg geheel overlaten aan anderen omwille van ontwikkeling eigen ego, priesters seksueel misbruik niet schuwen, de pedagoog emotionele schade beschouwt als verantwoord straffen en de jeugdhulpverlening kan blunderen in het antwoord op de vraag wie verantwoordelijk is voor kindermishandeling. Zou 'de arts of humaan betrokkene' in dit soort zaken 'correct adviseren'? Niet geschoten, altijd mis... Of is deze phrase toch niet zo toepasselijk in tijden van Kerst? De meeste families doen liever niets, en verschuilen zich bijv. achter een kerstgedachte om na het verplichte uurtje samenzijn weer over te gaan tot de orde van vooral de eigen dag. Fijne Kerstdagen!
Reageren op een reactie
 
Greet on dinsdag 27 december 2011 10:44
Dank je voor reactie, Jacob! Nee, gemakkelijk is dit allemaal zeker niet. Je neemt risico door je nek uit te steken. Alleen is het ergste wat jou, als buitenstaander, kan overkomen een deuk in je ego. Dat riskeren durft echter lang niet iedereen. Ook vergt het erkennen dat wat je denkt te zien, hoe afschuwelijk ook, echt wáár is. Het brengt je eigen illusie van een veilig bestaan in gevaar. Daarbij komt het ook noagl aan op zeer zorgvuldig zoeken naar de juiste toon - de dader is vaak zelf ook een nooit erkend slachtoffer. Door jou persoonlijke 'kleine' actie help je zeker niet alle kinderleed de wereld uit, maar iedere klap die voorkomen wordt, is er één. En bovendien is zo'n stopsignaal een teken van hoop dat het écht anders kan. Hoop op een nieuw begin. En was dat niet waar kerstmis oorspronkelijk over ging?


Christa on dinsdag 27 december 2011 14:22
Greet, dank je wel. Veel te vaak sluiten we nog onze ogen hiervoor. Ooit naar een lezing geweest m.t.v. oppikken van signalen m.b.t kindermishandeling maar het blijft zo moeilijk. In ons werk hier (sociaal centrum voor kinderen maar ook in het opvanghuis voor moeders met kinderen) blijft het moeilijk en voelen we het verdriet. Maar ook mooi om te zien hoe kinderen na verloop van tijd veranderen omdat ze weer in een veilige situatie verkeren. Maar dat neemt het verleden nog niet weg. Nou ja, ik weet me niet goed uit te drukken maar nogmaals bedankt voor het uitspreken (opschrijven) van je woorden.
Reageren op een reactie
 
Greet on dinsdag 27 december 2011 21:48
Jij ook bedankt, Christa! Het verleden is inderdaad niet ongedaan te maken en blijft buitengewoon pijnlijk en verdrietig. Maar in het nu is, zoals jij laat zien, met veel moed en samenwerken, gelukkig wel het fundament van een andere toekomst te leggen...

Voeg een reactie toe:

Je naam:
E-mailadres: (vereist)
Website:
Reactie:
Maak je tekst groter, vetgedrukt, schuingedrukt en meer met HTML tags. Zo werkt het.
Post Comment
Website Builder
mogelijk gemaakt
door Vistaprint