Het bord van Anna
Finsters, zin in je leven - gesprekspraktijk en projecten
RSS Volgen Fan worden

Recente posts

Finsters wordt Fjoer!
Verslaafd aan de ander
Kennismakingsworkshop PRI op 23 november!
We zijn (meestal) bang voor wat al lang geweest is....
Onze Liefde

Categorie├źn

Actie!
Activiteiten
destructieve emoties
Ervaringsverhalen
Finsters in verbinding
In de etalage
In gesprek
Interessante vragen
Symbolen
Toeval
Zin in je leven

Archief

juni 2017
november 2016
september 2016
november 2015
september 2015
februari 2014
juli 2013
december 2012
oktober 2012
april 2012
maart 2012
januari 2012
december 2011
november 2011
oktober 2011
september 2011

Mogelijk gemaakt door

It Finsterbank

Het bord van Anna

'Jongens, helpen jullie me even met afruimen? Zet iedereen even zijn eigen bord op het aanrecht?' De kinderen komen min of meer mokkend in aktie. En opeens hebben mijn beide dochters het zelfde bord te pakken. Het is het bord van Anna, een vriendinnetje van de oudste die al naar buiten is gerend, het mooie weer in. 'Ik doe het bord van Anna!' roept de jongste. 'Nee, ik doe het bord van Anna!' roept de oudste. Wat is dat toch, met dat bord van Anna, vraag ik me af. De onbedwingbare drang om hun moeder te helpen is het niet, want messen, bekers, brood en beleg blijven rustig op het lunchtafelslagveld achter. Tsja, die had ik allemaal niet genoemd, natuurlijk. Het bord van broertjelief, ook ontsnapt, blijft eveneens onaangeroerd.
Het bord van Anna. Het ziet er net zo uit als alle andere borden, maar blijkbaar straalt er iets van Anna zelf af naar het bord waar ze van gegeten heeft. Ik denk aan het porseleinen kopje-met-rozen van mijn schoonmoeder. Mijn schoonmoeder is een paar jaar terug heel plotseling en heel naar overleden. Het kopje was een tastbare herinnering, iets van haar, het was een beetje haar. Ik kon iets vasthouden als ik haar erg miste, als ik wilde dat zij er geweest was om raad tegeven als ik het even niet wist. Over hoe om te gaan met de kinderen, met mijn man - haar zoon...
Op een dag viel het stuk. Een van de kleintjes klom in de kast om een koekje te pakken. Zelf doen. Duizend scherven... Ik voelde verdriet, maar vooral ook woede als hete lava in een vulkaan in me opborrelen: weg, weg weg! - Tegelijk zag ik het beteuterde gezicht van mijn kind en ineens waren die paar seizoenen zondagschool in mijn eigen kinderjaren niet meer voor niets geweest. Ja, het kopje was weg, en dat was misschien erg, maar gelukkig was het kopje mijn schoonmoeder niet! Ook zonder haar 'beeld' hou ik het echte, mijn herinneringen aan deze bijzondere en wijze vrouw en het gemis van haar wel levend...

0 Reacties op Het bord van Anna:

Comments RSS

Voeg een reactie toe:

Je naam:
E-mailadres: (vereist)
Website:
Reactie:
Maak je tekst groter, vetgedrukt, schuingedrukt en meer met HTML tags. Zo werkt het.
Post Comment
Website Builder
mogelijk gemaakt
door Vistaprint