It Finsterbank
Finsters, zin in je leven - gesprekspraktijk en projecten
RSS Volgen Fan worden

Recente posts

Finsters wordt Fjoer!
Verslaafd aan de ander
Kennismakingsworkshop PRI op 23 november!
We zijn (meestal) bang voor wat al lang geweest is....
Onze Liefde

Categorieën

Actie!
Activiteiten
destructieve emoties
Ervaringsverhalen
Finsters in verbinding
In de etalage
In gesprek
Interessante vragen
Symbolen
Toeval
Zin in je leven

Archief

juni 2017
november 2016
september 2016
november 2015
september 2015
februari 2014
juli 2013
december 2012
oktober 2012
april 2012
maart 2012
januari 2012
december 2011
november 2011
oktober 2011
september 2011

Mogelijk gemaakt door

It Finsterbank

Finsters wordt Fjoer!

Er is de afgelopen maanden heel hard gewerkt. Zoals de bestaande cliënten al weten gaat Finsters in de zomer verhuizen naar De Ulesprong bij Tijnje. We hebben een nieuw gebouwtje neergezet, een Finse kota. Achtkantig en helemaal van hout, de moderne versie van de tpi-achtige nomadentent die de Sami rendierhoeders vroeger gebruikten om op hun trektochten te overnachten en te schuilen tegen weer en wind. En bij een kampvuur in het midden te vertellen over hun levens en hun helden . Dat kampvuur wordt een houtkachel en nu het gaat het vooral over hoe je de held van je eigen leven kunt worden.

Bij deze nieuwe plek en deze nieuwe fase hoort een nieuwe naam: van het beschouwende en kaders zoekende en nog wat behoudende Finsters naar het voluit levende en aanstekelijke Fjoer!

--- schrijf vast in je agenda: 30 september Open dag met  oa workshops PRI, Soep van niks ( koken met onkruid), kijkje in de kota, rondleiding door Proeftuin Ulesprong, een hapje en een drankje en verkoop van zelfgemaakte jam en boeken. Meer info volgt

Verslaafd aan de ander

Adriana: Ik was al jaren werkzaam in de verslavingszorg en mijn collega’s kenden mij als een betrokken teamspeler met een leuke, wat scherpe humor. Ze vonden me tamelijk slim en ook zeker niet te meegaand. Dat verschilde niet heel veel van de mening die cliënten over me hadden. Die vonden trouwens ook dat ik ze zo goed begreep. Op de een of andere manier kreeg ik verhalen te horen die ze nog nooit ergens anders hadden verteld. Niks aan de hand, zou je zeggen, maar ondertussen ging het met mezelf dus helemaal niet goed. Mijn huwelijk sneuvelde en in een relatie daarna raakte mijn zelfvertrouwen nog meer beschadigd en werd ik uiteindelijk opnieuw verlaten.  Ik wist eigenlijk helemaal niet meer wie ik zelf was of wat ik wilde. Ik sleepte me met steeds meer moeite naar het werk en als ik daar was had ik continu last van knikkende knieën. Ik had het gevoel dat ik er niks van kon en ieder moment door de mand kon vallen. Bovendien kwam ik ieder jaar een paar kilo aan en dat werd zo langzamerhand zoveel dat mijn gewrichten, vooral knieën en heupen, begonnen te protesteren.  Ik wíst donders goed dat mijn eetpatroon te wensen overliet, ik voelde wel aan mijn lijf dat er dingen niet meer zo soepel gingen als eerder, ik wilde wel anders maar toch deed ik het niet.
Tsja, wat heb je dan? Overgewicht? Dreigende burnout? Een talent voor ongelukkige liefdes?  Een mengsel van dat alles? Via een vriendin kwam ik op het spoor van PRI en ontdekte ik tot mijn grote schrik dat ik zelf ‘verslaafd’ was. Ik was verslaafd aan de ander. Of die ander nou een partner was, een cliënt of welke gesprekspartner dan ook. Niemand die het merkte hoor- als een echte verslaafde was ik ijzersterk in camoufleren en doen alsof er niks aan de hand was. Maar ik stemde mijzelf  wel al mijn hele leven lang steeds af op wat ik dacht dat de ander van me wilde en daarmee verdween ik eigenlijk steeds zelf.  Dat was een hoge prijs. En allemaal omdat ik bang was dat de ander me  anders iets aan zou doen (een echo uit mijn verleden) of erger nog: me alleen achter zou laten in een wereld die veel te groot en veel te bedreigend voor me was (de allerergste echo uit mijn verleden). Mijn hoofd wist wel dat het onzin was, maar mijn lijf en gevoel riepen heel iets anders. Gevolg: ik was de hele dag hyperalert op signalen dat er iets mis was, de hele dag  was ik bezig me aan te passen en weg te zijn bij mezelf. Chronische zat ik in de stress, maar die voelde zo gewoon aan,  dat ik me er nauwelijks bewust van was dat er iets mis was. Op de momenten dat ik alleen was, at ik de verpletterende leegte dus weg. Roomijs en slagroom waren mijn beste vrienden. Doodmoe werd ik van dit alles, maar net niet doodmoe genoeg om uit de running te gaan al heeft het maar een haar gescheeld.
Gelukkig heb ik deze 'verslaving' goed in de ogen kunnen kijken en (grotendeels) kunnen overwinnen. Ik heb na een poos alleen te zijn geweest sinds kort een nieuwe partner, bij wie ik wel aangeef wat ik wil.Daar wordt het leuker van, ook voor hem. Ik ben, wat ik nooit voor mogelijk had gehouden, teamleider geworden op het werk. En ik voel me veel en veel fitter. Ik eet en beweeg op een veel gezondere manier!
Volgens mij is dit een verslaving is die bij heel veel mensen speelt en  die ons ook levensgroot in de weg staat bij het echt goed voor ons zelf zorgen. Maar je kunt er dus écht uit komen!

Kennismakingsworkshop PRI op 23 november!

Misschien heb je nog nooit van PRI (Past Reality Integration®) gehoord. Dan ben je natuurlijk ook van harte welkom! Maar als je op deze website en dit blog bent terecht gekomen, is de kans groot dat je er al wel iets van weet. Misschien heb je al een of meer boeken* gelezen over deze vernieuwende bewustzijnsleer en de daaruit voortkomende methode/therapie, die je kunt toepassen op je psychische, emotionele, maar vaak ook lichamelijke klachten. Mogelijk ben je zelfs al aan de slag gegaan met de instrumenten die je in de boeken of via de website van PRI** krijgt aangereikt, maar wil je graag wat verdieping en/of heb je vragen.  Het kan zijn dat je het gevoel hebt dat PRI je inderdaad kan helpen, maar dat je ergens tegenaan loopt, wat maakt dat je het nog niet echt toepast in je dagelijks leven.  Of je vraagt je gewoon af hoe het nou in vredesnaam mogelijk is dat PRI op zulke verschillende klachten kan worden ingezet. Is het niet het zoveelste wondermiddel dat eigenlijk niks doet?  De brede toepasbaarheid heeft te maken met dat je aan de ene kant naar de diepere oorzaken kijkt, maar tegelijk heel erg verbonden blijft met je ervaringen in het dagelijkse hier en nu, het gaat om voelen, denken én doen, maar ook dat zal ik verder uitleggen in de

WORKSHOP PRI  op 23 november 2016
van 19:30 t/m 22:00h
Kosten: € 30,- inclusief thee/koffie
Lokatie: Noorderend 33
             9265 LN Suwâld
Opgave en meer informatie:  tel 06 81538182 of  via het contactformulier op deze website

Hsrtelijke groet en tot ziens op de 23e,

Greet Andringa, PRI-basistherapeut

* Er zijn inmiddels 5 boeken over PRI: De herontdekking van het ware zelf; Illusies; de onschuldige gevangene, PRI en de kunst van bewust leven en Onze Liefde. Ze zijn allemaal verkrijgbaar bij de betere boekhandel en via het internet.

We zijn (meestal) bang voor wat al lang geweest is....


Angst is een buitengewoon naar gevoel wat je volledig in beslag kan nemen en volledig kan verlammen, je wereld steeds kleiner kan maken, je wordt er letterlijk ziek van. Soms ben je bang voor één specifiek iets, spinnen bijvoorbeeld, soms kleeft het aan steeds meer dingen, is het het leven zelf dat je beangstigt. Je weet vaak echt wel dat het ergens niet klopt om zo bang te zijn, maar dat maakt het alleen maar erger - want hoe kom je er uit? Hoe kom je er af?
Het helpt daarbij enorm om te weten wat er écht aan de hand is. Dit filmpje vertelt je er meer over.

Voor meer informatie en ook voor het leren uit de gevangenschap van je angst te komen kun je bij mij terecht of zoeken op http://www.prionline.nl naar een PRI-therapeut in je eigen regio.

Onze Liefde

Het is er: Ingeborg Bosch' vijfde boek. Om te lezen, om te doen: liefst samen met je partner.
Als je nou eindelijk eens tot in je vezels en cellen wilt kunnen voelen en begrijpen wat er toch steeds met jou/jullie in je relatie(s) gebeurt, wat maakt dat de kanalen tussen juliie dichtslibben, de liefde verdampt. Onze Liefde geeft handvatten en hoop en is een buitengewoon inspirerende wegwijzer uit het moeras van verdriet en ellende, terug naar de liefde. En zelfs bij een prima relatie of als je alleen bent kan het je nog veel ontdekkingen opleveren!


Wie storm oogst...

Gisteravond ben ik op ontdekkingsreis gegaan in Nieuw Atlantis. Dat is het dorpje Pingjum en toch ook weer niet. Het zijn de ideeën ontsproten aan kunstenaars in de Friese Waddenzeekustregio met Gerda Holzhaus en Bob Driessen voorop. Het zijn ook de verhalen van mensen die er korter of langer wonen. En de inzichten van wetenschappers: van psychologen tot geografen. Eigenlijk: ieders individuele, kostbare perspectief op het  landschap en de inwerking daarvan op mensen. Of ze er nou wonen of alleen maar aan voorbijtrekken. 
Compostering van deze rijkdom aan elementen, door filmers, schrijvers, dichters, musici en andere creatieve geesten, levert vervolgens vruchtbare grond op voor de toekomst. Al staat het water soms letterlijk tot aan de lippen, collectief wordt gebouwd aan een vitale en duurzame toekomstvisie op het (be)leven, de identiteit en zinvolle verbindingen in en met deze absoluut unieke regio. Het zou zomaar kunnen dat dit initiatief uiterst besmettelijk is en overslaat op naburige dorpen en andere kwetsbare gebieden. De eerste kiemen zijn al gesignaleerd in Duitsland en Engeland heb ik vernomen. 

Gister mocht ik als compostmeester optreden. Op een fantastisch georganiseerde en druk bezochte avond in zoldertheater Waddenwyn, heb ik (verhalen over) storm geoogst. Deze werd(en) nog meer leven ingeblazen door de aanstekelijke Jazzklanken van Northgroove Selection en op film vastgelegd door Gert Jaap Wiegers. Op een flapover heb ik ter plekke een eerste schets gemaakt. Het publiek heeft enthousiast bijgedragen met invallen, observaties en vragen ter aanvulling op de eerder door Gerda in het dorp opgenomen stormstories. De komende maand ga ik uit die imposante wirwar van kreten en vertellijnen één verbindend verhaal maken over dreiging en onmacht, over liefde en troost, over rondvliegende molenwieken, brandende boerderijen en een naar de kelders gevloekt schip dat langzaam verandert in een tankstation....

Op 7 maart as geef ik het terug aan wie het toebehoort (en uiteindelijk zijn we dat natuurlijk allemaal), wederom in zoldertheater Waddenwyn te Pingjum.  We gaan die avond ook aan de gang met het thema saamhorigheid. Voor meer informatie en reserveren info@nieuwatlantis.com of 0517-579607. Door op het logo te klikken kom je direct terecht op de website van Nieuw Atlantis. Gert Jaap  en Northgroove Selection vind je door het hier aanklikken van  hun naam.





In samenwerking met Stichting Theamus in Pingjum:



  
Op vrijdag 7 februari presenteert Nieuw Atlantis op de werkplaats Waddenwyn in Pingjum 'So Wad? - Verhaalpodium'. Een primeur! Verhalen worden improviserend – net als in de muziek – tot een spannend verhaal gesmeed. Verhalenvertellers uit Pingjum en omstreken vertellen op band hun verhaal over wind en storm aan de waddenkust. De Friese literaire schrijfster Greet Andringa (Ikarusblau, Libben reach en Los san) voegt deze verhalen samen tot een verhaal. Zij is schrijfster van romans en verhalen die wortelen in de Friese grond, maar daar zeker niet toe beperkt blijven. North Groove Selection, een getalenteerd groepje musici, hebben Dokkum als thuisbasis. Ze spelen muziek geinspireerd is op het thema wind en storm. Geen standaardnummer van de band, maar speciaal voor Nieuw Atlantis nummers met een frisse Friese wind.


Kom en laat je boeien door deze bijzondere verhalen of doe zelf mee! Vertel jouw versie over wind en storm hier aan de Waddenkust. Zo ontstaat uit oude verhalen een nieuw verhaal. Deze worden verzameld en in een boekje gepubliceerd. En natuurlijk komen alle verhalen in de tijdtafel, die nu gemaakt wordt. We hopen dat deze in de zomer klaar is en in september officieel wordt gepresenteerd.


Met o.a.:
Reinder Politiek met een spannend verhaal over Okke Hel;
Jos Duindam over zijn haat‐liefde verhouding met wind en windenergie;
Herke Giliam vertelt wat de stormen in 1972 en 1990 hier aanrichtten;
Douwe Wijnalda en Klaas Koornstra vertellen hoe ze zonder angst voor storm opgroeiden;
Ankie Sieswerda stond er alleen voor met haar kinderen tijdens een heftige storm;
Melle van der Meer zijn vader stutte de sluis in Harlinger haven, waardoor Friesland maar
net gespaard bleef in 1953.


Datum: Vrijdag
 7
 februari

Tijd: 20.00

Prijs: €7,50

Plaats: Zoldertheater
Waddenwyn, 
Molenlaan
32,
 Pingjum

Reserveren: 0517‐579607
| info@nieuwatlantis.com




Goud wat er blinkt...

 
Vanmorgen kwam ik Alicia tegen. We hadden elkaar een poos niet gezien.  Ze was altijd een grijsmuisje geweest, maar nu was ze anders….
 
Een paar jaar geleden waren Alicia  en haar man fors opgelicht door Grote Boef. Aanvankelijk deed GB zich voor als een keurige financieel adviseur. Hij stond hen bij op het gebied van hypotheek-,  belasting-  en verzekeringsvragen. Zoveel verstand hadden ze daar tenslotte niet van en eigenlijk interesseerde het hen te weinig om het zelf goed uit te zoeken. Hij legde de dingen tenminste begrijpbaar uit. Na een enkele jaren gingen de gesprekken niet altijd meer over  zaken en ook de kaartjes die op de verjaardagen  van hen en de kinderen van GB’s kantoor kwamen, waren een gewaardeerd en vertrouwd gebaar geworden. Toen GB dan ook met alternatieven voor hun spaarbelegging kwam, hadden ze totaal geen argwaan. Alicia en haar man zouden net als GB’s andere klanten participeren in investeringen in de bouw van kantoorpanden en delen in de winst die de verhuur van deze objecten opleverde. Het had allemaal een bijzonder gunstig risicoprofiel, vertelde GB, ze zouden ook ieder moment hun investering terug kunnen vragen, want het betrof slechts een lening. Op proef investeerden zij een bedrag en warempel, het werkte: iedere maand kwam er keurig een aantal honderden euro’s retour op hun bankrekening. Ze investeerden meer en ze geloofden het allemaal. Uiteindelijk heeft GB hen ongeveer één derde van hun hele hebben en houden ontfutseld. Het is niet te achterhalen waar het geld gebleven is. Ze hoeven ook niet te verwachten dat  er ook maar één cent van retour komt.
 
‘Terugkijkend,’ zegt Alicia, ‘waren er natuurlijk details die niet klopten, de ene keer ging het over kantoorpanden, de volgende keer waren die in vakantiewoningen veranderd. Als  we daar naar vroegen, had GB een waterdicht antwoord. Op de een of andere manier deed wát hij zei er niet zo toe. Het was zijn uitstraling. Stevig, warm geïnteresseerd en  geruststellend... Hij voelde als het ware aan wat mijn man en ik nodig hadden, emotioneel gezien. Hij leek een sterke vaderlijke figuur, iets dat we beide nogal gemist hebben in ons leven. En het gekke is dat ik er van overtuigd ben dat Grote Boef ook echt geloofde dat hij dat was. Toen niemand er meer omheen kon dat zijn verhalen gebakken lucht waren, zijn werknemers  verzonnen of allang geleden ontslagen,  en dat zijn projecten nooit gebouwd werden, bleef hij bij hoog en laag volhouden dat hij het beste met zijn klanten voorhad en iedereen terug zou geven waar hij recht op had.'
 
‘Natuurlijk, we hebben onszelf voor de kop geslagen,’ zegt Alicia. ‘Hoe hebben we zo naïef kunnen zijn? Net zoals al die andere mensen, die verschenen op de tv, tot aan GB’s eigendochter aan toe…  Allemaal erin getuind! Het leverde spanningen op in onze relatie. Het was zelfs even de vraag of we in ons huis konden blijven, maar ,’ zegt ze en haar gezicht klaart op: ‘het is ons gelukt uit de boosheid te komen, uit het gevoel misbruikt en uitgewrongen te zijn. Grote Boef heeft ons zelfs iets belangrijks geleerd. Ik ben gaan beseffen dat we altijd spaarden voor later. Voor wat er dan aan grote dingen zou kunnengebeuren, voor wat we dán nodig zouden hebben. Ik deed dat al in mijnstudietijd. At pannenkoeken van meel en water om geld over te houden voor het huis dat ik ooit zou moeten kopen. Nu spaarden we voor studies die de kinderenmogelijk nooit zullen volgen. Of voor een pensioen dat 35 jaar verderop ligt. We ontzegden ons avondjes naar de film,  net iets minder spartaanse vakanties en die mooie jas, die zo goed stond toen ik hem paste in de winkel. Er was altijd wel een nee, niet nodig; pas op; doe niet! En nu waren we toch  in één klap zo veel geld kwijt… Na de aanvankelijke paniek merkten we echter dat het geen verschil maakte. Dat we gewoon konden blijven wonen, blijven eten en dat  er na een poosje, aan het eind van de maand weer iets te sparen overbleef. Maar waarvoor zouden we in vredesnaam zo hard nog sparen, als het geld zomaar kon verdampen en we er helemaal niks meer aan hadden? Voorzichtig begonnen we wél die dingen te doen die we onszelf  eerder niet gunden. En we leenden zelfs iets van de flair, de het-leven-is-van-ons- als-je-er-maar-in-gelooft- houding van Grote Boef toen we besloten onze droom waar te maken. We stelden ons leven niet meer uit tot later, maar gingen gewoon doen. Ik kom net van de drukker, heb een proefdruk in de tas van de catalogus van de expositie van onze foto’s die volgende maand geopend wordt!’
 

Terug naar het geluk

terugkoppeling Op zoek naar ongeluk zie blog 30-05-2012
 
Alweer een hele poos terug vroeg ik de lezers van dit blog te vertellen over wat zij verstaan onder ongeluk. Een niet al te populair onderwerp  blijkbaar, want het liep niet storm met reacties. De reacties die er waren, waren echter  wèl interessant. Als frapante overeenkomst hadden ze het thema ziek-zijn.  Factoren die bijdroegen aan het ongeluksgevoel bleken in te delen in een aantal categoriën:
1) direct ziekte gerelateerde factoren: pijn en vermoeidheid voorop
2) onzekerheid:  vragen als: 'wat is er met me aan de hand?' en 'word ik wel weer beter?' zijn aanleiding tot veel slapeloosheid en gepieker en onwelbevinden
3) beperking van de bewegingsvrijheid: de zieke kan niet langer gaan en staan waar hij/zij wilde
Wat me frappeerde was het ontbreken van meldingen over de invloed van het ziek zijn op het contact met anderen. Dat zou een aantal zaken kunnen betekenen: of ziekzijn leidt niet tot veranderingen in de sociale sfeer, of door het ziekzijn verschuift de sociale dimensie naar een lagere plek op de geluksladder dan bij gezondheid, of men heeft er gewoon niet aan gedacht bij het schrijven van het eigen verhaal; of misschien is het wel zo dat het ziekzijn juist effecten heeft op het contact met anderen die niet ongelukkiger maken. Mijn persoonlijke ervaring, ook met ernstige ziektes in mijn omgeving is in ieder geval dat er soms contacten wegvallen, maar dat er vaak nieuwe bijkomen en dat de kwaliteit van bestaande contacten vaak verbetert. 'Het gaat nu tenminste ergens over!', zei een vriendin van mij laatst vanonder haar hoofddoekje vandaan (de pruik jeukte zo verschrikkelijk).
Deze houding, dit prachtige vermogen om zelfs onder de belabberdste omstandigheden nog licht te zien, kwam ik ook tegen bij de respondenten van mijn mini-onderzoekje: het hebben van een betere dag waarin het blokje om het huis opeens wel lukt; het ontvangen per post van een tekening van een kleinkind, het roze en oranje opgaan van de zon. Hoe ziek ook, mensen blijven steeds op zoek naar het geluk en vinden het ook. Niet in grootse en meeslepende taferelen, maar juist in het kleine en het concrete.

Zin in je leven

De dagen korten weer. Vanmorgen zelfs de eerste sneeuw! We zoeken  dus massaal weer de warmte van de kachel en de social media op. Tijd voor wat meer actie en dus een nieuwe rubriek op It Finsterbank!
 
Finsters heet niet voor niets Zin in  je leven. Soms zijn er van die zinnen die op de een of andere manier blijven kleven. Omdat ze mooi zijn, omdat ze een bepaald beeld oproepen, omdat ze te erg zijn om waar te zijn of wat dan ook.  Ik wil jullie uitnodigen om te reageren op mijn zin van deze week en ook de zinnen  in jullie leven (al dan niet met toelichting)  te delen. Dat kan  direct als reactie op mijn blog, maar natuurlijk ook via het contactformulier.
 
In de auto op de terugreis van een korte vakantie vol gekleurde herfstbladeren in Duitsland hoorde ik op de radio een oud liedje van Frank Boeyen. Ook over kleur. Ik werd  getroffen door de zin: 'Wie wil er bloed op de achterbank van de degelijkheid?'
Ineens vroeg ik me af wat er geworden was van die taxichauffeur die de levensgevaarlijk verwonde jongen niet wilde vervoeren. Ook vroeg ik me af hoe hoe het zit met mijn eigen achterbank van de degelijkheid. Hoe zou ik zelf hebben gereageerd als ik geconfronteerd werd met een mensenmassa waarvan misschien helemaal niet meteen duidelijk was wie, wat, waar en waarom? Welke gevoelens, gedachten,(voor)oordelen en gedragingen was ik daar midden in de nacht bij me zelf tegen gekomen?
 
Ik beloof jullie de antwoorden deze winter nog te geven, maar ben eerst benieuwd naar jullie verhalen.
 
Website Builder
mogelijk gemaakt
door Vistaprint